Er zijn tegenwoordig zoveel nieuwe, interessante media, bijvoorbeeld Twitter, die vanaf je telefoon rechtstreeks te gebruiken zijn, dat het bijhouden van deze web-log er nogal bij inschiet. Dat moet nu maar even goed gemaakt worden. Op dit moment zijn we vakantie aan het vieren op het eiland Texel. We hadden besloten om er een weekje tussenuit te trekken, omdat we afgelopen vrijdag 26 maart precies 12,5 jaar getrouwd waren. Ondanks het feit dat het soms behoorlijk winderig is hier, hebben we het tot nu toe nog redelijk getroffen met het weer, dat over het algemeen vrij zonnig is. Buiten is het goed toeven, als je jezelf maar warm kleedt. De boottocht van 20 minuten, van Den Helder naar Texel was voor de meiden en voor de kleine Bart een hele belevenis, waar ze volop van genoten. Het is nu maandag en we hebben er al verschillende bezoekjes aan het strand opzitten (Henrianne heeft al languit in de Noordzee gelegen) en aan de zeehondjes in EcoMare. Beiden zijn hier om de hoek. Op het strand hadden de dames binnen de korste keren sjans met twee Duitse jongetjes en die namen ze snel mee op sleeptouw, zodat ze alletwee met soppende laarsen en natte kleren thuiskwamen en meteen onder de douche verdwenen. Ze kunnen nog even vooruit, want aankomende vrijdag is pas de dag van de terugreis.

Verder hebben we besloten thuis de woonkamer te gaan verbouwen. Daarmee wordt direct na Pasen mee gestart. Er komt een nieuwe keuken, open haard wordt vervangen door houtkachel, de wanden en het plafond worden opnieuw gedaan, er komt een nieuwe vloer, etc. Daardoor wordt, zeker voor de kleine Bart, het huis tijdelijk onbewoonbaar en daarom hebben we besloten om aansluitend aan deze vakantie een aantal weken bij Camping de Bosrand in Speuld onder te duiken. Daar zullen werk en school echter gewoon weer doorgaan, in tegenstelling tot nu.

De kleine Bart is nu 7,5 maanden oud en draait sinds een weekje volop van z’n rug op z’n buik en omgekeerd. Hij zal goed naar de zeehonden gekeken hebben. Het is wel een verbazingwekkend gemakkelijk ventje om mee op vakantie te nemen trouwens. We hadden natuurlijk ook nog de overgang van winter- naar zomertijd, zodat hij vandaag niet de deur uit is geweest om hem even te laten bekomen van de reis en de aangepaste tijd, maar hij zit nu weer op schema. Ook krijgt hij dagelijks een pufje ventolin, omdat hij nogal kortademig en benauwd is, maar dat lijkt de laatste paar dagen ook veel beter, misschien onder invloed van de zeelucht.

Nelisa heeft / had hier last van een vermoedelijke blaasontsteking, die moest om de haverklap met grote spoed naar het toilet (lekker handig als je op vakantie en onderweg bent), maar ook dat lijkt nu weer beter te gaan. Zij gaat op school (waar ze nu lekker vrij van is) erg goed, getuige haar laatste rapport. Ze is een echte kleuterpuber nu en het is verbazingwekkend hoeveel dingen er ‘saai’ en ‘stom’ zijn. Ze probeert ook Henrianne in te pakken, maar die pikt dat niet en dat is geregeld aanleiding voor hommeles en politie-agentje spelen. Het is bijzonder leuk om te zien hoe ook Henrianne zich ontwikkelt, die bezigt ook al zinnetjes als: ‘niet eerlijk’. De taalvaardigheid van Nelisa is bijzonder goed en Henrianne maakt daar dankbaar gebruik van. Henrianne geniet ook echt van de vakantie en kan op de vakantie echt uren bezig zijn met het volproppen van al haar zakken met steentjes en schelpjes en zand. Nelisa heeft zich de eerste dagen van de vakantie niet helemaal lekker gevoeld, maar hopelijk zet de opgaande lijn vanaf vandaag zich door. Bart ligt gewoon stilletjes om zich heen te kijken bij alles en geniet volop op een kleed op de vloer met zich te gedragen als een ‘huiler’. Een kleine zeehond dus.

Volg hun belevenissen op: http://annelee.web-log.nl

De Ermeloose hei is eigenlijk altijd wel een fantastische plek om door te brengen, of het nu lente, zomer, herfst of winter is. Vandaag was het voor de meiden helemaal feest. Er was een slee; er lag lekker veel sneeuw op de hei; er waren spannende heuveltjes met spekgladde hellingen; kortom volop feest! Met een uurtje of anderhalf werd het toch te koud en toen maar weer op huis aan.

Voor degenen, die het leuk vinden om een nieuwe, ophanden zijnde adoptiereis naar China te volgen, hier een link: adoptiereis.

Verder valt er wel het één en ander te vertellen. Op 11 oktober jongstleden is Bart gedoopt door Ds Joh. Post in de morgendienst. Nu voor het eerst niet meer in Klein Vanenburg, maar in de Nieuwe Kerk in Putten. Bart werd in de kerk gebracht door z’n nichtje Jannie en ook Henrianne kon voor het eerst een gedeelte van de kerkdienst meemaken. Ze was zwaar onder de indruk van het hele gebeuren en zat bijzonder stil. Nelisa heeft de hele dienst gezeten en kreeg na afloop nog een compliment van een ouderling omdat ze zo goed stil had gezeten.

De 19e october was het eindelijk tijd voor vakantie. Samen met m’n broer, schoonzus en hun 4 kinderen en nog twee zussen (we waren dus met dertien personen!) reisden we opnieuw af naar Hoeve Bongers in Baarloo. Dat is en blijft een prima locatie in een prima omgeving. We verbleven daar van maandag tot en met vrijdagochtend. We zijn weer naar Aardbeienland geweest en de kinderen blijven dat leuk vinden. Nelisa vraagt dan altijd om de vijf minuten: ‘Gaan we nog niet naar huis?’ En als zij dat vraagt heeft ze het bijzonder naar de zin. De kinderen hadden het de hele week goed naar de zin, dat klikt wel lekker. Je kunt bij Baarloo ook met een autoveer oversteken en dat is op die leeftijd al een hele belevenis. Ook met Bart jr ging het daar goed, hoewel hij op een gegeven moment wel z’n flessen niet helemaal leegdronk en verkouden was.

Op vrijdagochtend reden we dus vanuit Baarloo naar huis, om daar even te eten en dan direct weer door te gaan naar het Landalpark ‘de Bloemert’ te Midlaren voor een weekend met onze adoptievrienden JuBiLu en JaJuLi (voor insiders). Voor de kinderen bleek twee ‘vakanties’ achter elkaar toch wel een beetje teveel van het goede; omschakelen naar een andere omgeving met weer andere kinderen, toch wel een beetje teveel van het goede. Dat doen we dus ook niet weer. In de loop van de zaterdag trokken ze toch wel weer bij en werd het een lekker en gezellig weekend. Heel veel kletsen, heel veel eten, heel veel erop uit (Bagger Compascuum), een potje monopoly en heel veel cadeaus. Wel werd ik op een gegeven moment ziek; buikgriep, en toen was de lol er wel een beetje vanaf. Maar; je moet er wat voor over hebben.

Dat brengt me meteen op de Mexicaanse griep. We hebben allemaal ons prikje gehad, behalve Bart jr natuurlijk, omdat die jonger dan 6 maanden is. De meiden gaven geen kik en hadden ook nergens last van, dus hielden wij als ouders ons ook maar groot. Nu, a.s. woensdag, is de tweede ronde. Niemand heeft gelukkig de griep zelf gehad.

Nelisa gaat op school ook als een treintje. De juf is op ouderbezoek geweest en die vertelde dat ze goed meekomt in de klas en altijd wel wat te vertellen heeft. Het is soms verbazingwekkend hoeveel zij al weet. ‘s Ochtends is het ook niet meer jammeren als ze wordt weggebracht, ze heeft haar plekje gevonden, en komt altijd thuis met nieuwe vriendjes en vriendinnetjes of met wie ze gaat trouwen. De meeste oudere kinderen op school kennen haar. Als je haar ‘s ochtends wegbrengt dan wordt ze door de meeste kinderen wel begroet.

Bart jr. doet het gelukkig ook goed. Heeft z’n eerste groente- en fruithapjes verorbert. Moet alleen nog op een gegeven moment de hele nacht door gaan slapen. Hij is wel een poosje redelijk verkouden geweest en we hebben ook wel eens het idee dat de eerste tandjes eraan zitten te komen.

Sinterklaas was ook een feest, zowel thuis als op het werk. En gelukkig hebben we de foto’s nog.

Weblogs zijn er natuurlijk om bijgewerkt te worden. Daar gaan we. Met de kleine Bart gaat alles nog steeds voorspoedig, al wil hij wel het allerliefste als armversiering dienen en dicht tegen je aangedrukt liggen slapen. Bij de laatste controle op het consultatiebureau was hij 58,5 cm en 5485 gram. Ook begint hij steeds meer geluidjes te maken en te lachen.

Op 11 en 14 september waren Nelisa en Henrianne jarig. Nelisa werd 4 en dat betekende dus op naar groep 1 van de ‘grote school’. Op 8 september mocht ze al een middagje proef draaien en de hele ochtend was het van ‘gaan we nou al’? Toen was ze natuurlijk nog lekker thuis. Toen ik haar achterliet in de klas, zat ze huilend bij de juf op schoot, maar die middag ging bijzonder goed. Op 16 en 18 september ging ze voor de laatste keren naar de peuteropvang op school. En na haar ervaring in groep 1 vond ze dat een ‘eitje’. Zonder te huilen zwaaide ze me uit. Ze trakteerde die twee keer voor haar verjaardag en nam afscheid van haar peuterjaren. Ze kreeg een leuk aandenken mee van de juffen in de vorm van een boekje met foto’s en wat herinneringen aan haar. Zelf had ze de juffrouws verteld dat ze niet verdrietig hoefden te zijn, omdat zij weg ging (natuurlijk waren de jufs daar verdrietig om), omdat Henrianne ook nog op de peutergroepjes kwam.

De verjaardagen van de beide dames vierden we op zaterdag 12 september. Ze kwamen niets te kort.

Op zaterdag 19 september was er ook weer de jaarlijkse Meilingdag, nu in Dierenpark Amersfoort, en dat is voor ons altijd weer een weerzien met heel veel (oude) bekenden!

Op 21 september ging Nelisa dan eindelijk naar de ‘grote’ school. Dat betekende: maandag de hele dag, dinsdag de hele dag, woensdagmorgen, donderdag de hele dag en vrijdagmorgen. ‘s Ochtends bij het wegbrengen valt het haar de meeste keren nog zwaar om je te laten gaan, maar de juf vertelde ons dat het overdag bijzonder goed gaat en dat ze erg leergierig is. ‘s Avonds is ze natuurlijk erg moe, maar ze slaapt, ondanks haar verkoudheid, wel de hele nacht! Voor het eerst sinds lange tijd. Waar vermoeidheid al niet goed voor is. Voor Henrianne worden de dagen natuurlijk anders, nu haar grote zus er vaak niet is. Maar, die vermaakt zich wel en krijgt overdag nu ook wat meer aandacht. Fietsen is nu haar grote hobby en die is zelfs al een keer op en neer naar de dierenweide van Veldwijk gefietst.

Op 26 september waren we twaalf jaar getrouwd. We zijn er lekker met z’n tweetjes een avond en nacht tussenuit geweest, terwijl Jannie op de kids paste. Die heeft in Indonesie een half jaar lang een heel kindertehuis geleid, dus die kan wel wat aan.

Tot slot is Dineke 6 weken na de keizersnee naar de gynaecoloog geweest voor controle. Alles had zich goed hersteld en ze hoeft niet meer terug. We hebben veel met deze arts meegemaakt in de afgelopen jaren. Ze heeft 3 operaties bij Dineke gedaan, waarvan twee keer een keizersnee. Het is een fantastische vrouw en vakkundig arts, die veel voor ons betekend heeft en die we ook niet zo snel zullen vergeten. (Ik kom haar natuurlijk ook dagelijks tegen op mn werk). Uiteindelijk zijn er toch nog drie prachtige kinderen, waarop wij bijzonder trots zijn, in ons leven gekomen, meer dan wij en ook zij ooit hadden kunnen denken!

Afgelopen zaterdag, de 29e, was het al weer exact 3 jaar geleden dat we Nelisa voor het eerst zagen in Nanchang. Jurgen, Bianca, Lu-Sanne, Judith, Jack en Li-Mei waren die dag, de dag waarop Nelisa werd geboren in ons leven, op kraamvisite voor onze derde. Wie had dat ooit kunnen denken! Dat is een scenario dat we 3 jaar geleden nooit voor mogelijk hadden kunnen houden; dat Nelisa spoedig gevolgd zou worden door Henrianne en de kleine Bart.

De vrijdag ervoor had ik Nelisa en Henrianne meegenomen naar Boerderijpret in Ermelo, een indoor speelgelegenheid. Nelisa kan zich daar nu aardig zelfstandig redden, Henrianne niet. Die laat zich nergens door tegenhouden en als ze niet verder kan roept ze gewoon heel hard om pappa. De rodelbaan, waar ze op de duur zelfstandig vanaf ging, en de hoge glijbanen waren haar favoriet. Bang is ze niet aangelegd. Ze gaat nu ook al steeds beter praten (haar speen krijgt ze overdag niet meer) en haar favoriete woordje is nu: ‘Okay’, als je iets aan haar vraagt en dat heeft ze van Nelisa overgenomen.

Zo langzamerhand begint het gewone leven weer een beetje z’n gangetje te gaan. Dineke is gelukkig goed hersteld van haar blaasontsteking en herstelt ook van de operatie. Het wachten is nog even tot onze huisarts langs komt. Voor de rest is het inpassen, routine opbouwen en taken verdelen. En dat verloopt gelukkig soepeltjes. De kleine Bart doet het ook goed, heeft soms wel problemen met de ontlasting. ‘s Nachts gaat het ook goed; tot nu toe slaapt hij lekker door, hoewel hij nog wel één voeding krijgt, en doordat hij ‘s nachts slaapt, doen wij dat ook maar. Kom je aan je rust. Dineke ligt overdag ook nog veel, zolang ik vakantie heb, kan zij het er lekker van nemen. De kraamhulp is helaas weg, maar ja, die blijven ook geen half jaar. En het is nu wel wat drukker geworden, maar uiteindelijk kies je daar altijd zelf voor bij je volle bewustzijn.

Afgelopen zaterdag maar een beetje met de meiden op pad geweest, zodat die hun energie volop kwijt konden.

Het kwam niet op het moment dat de bus wegreed van het hotel. Het kwam pas toen de eerste aanduidingen van een vliegveld zichtbaar werden op de borden boven en naast de weg. Kun je nagaan; je bent vier jaar lang bezig geweest om jezelf voor te bereiden op adoptie en pas op dat moment, toen we op weg gingen naar het vliegveld van Nanchang, kwam het volle besef binnen van wat we gingen doen. We gingen haar meenemen. Duizenden kilometers ver van ‘haar omgeving’. De twee uur durende vliegreis van Nanchang naar Beijing was alleen nog maar de eerste stap. Op zo’n moment gaat er wel heel wat door je heen. We zouden haar leventje, dat zich alweer een beetje gestabiliseerd had, opnieuw op de kop gaan zetten, door haar mee te nemen naar een vreemd land met vreemde mensen. Tot die tijd waren wij degenen geweest, die opvielen, temidden van ‘haar mensen’, maar nadien zou zij dat zijn. Toen we haar meenamen voelden we ons een soort van ‘God’, zo van: ‘Ga maar met ons mee, want dat is veel en veel beter voor jou!’ Dan ga je jezelf wel heel erg verantwoordelijk voelen, want zijzelf had immers niets in te brengen, zoals ze ook niets in te brengen had op het moment dat ze afgestaan werd. Daar in die bus, op weg naar het vliegveld van Nanchang, hebben we onszelf voorgenomen dat we ons veel meer dan die honderd procent voor haar moesten inzetten. De enige reden voor adoptie was dat we haar een liefdevol en warm thuis wilden geven. Nu we opnieuw ouders zijn geworden van een mooie jongen, kwam dat gevoel daar in die bus opnieuw terug. Het interview met Ina Hut, die ontslag genomen heeft als directeur van Wereldkinderen, speelde daarbij natuurlijk ook een rol. Adoptie zal opnieuw in een negatief daglicht komen te staan. Maar voor ons zijn alle drie de kinderen, niet één uitgezonderd, een geschenk van de grote Wonderdoener en zoals de Chinese legende van de Rode Draad zegt: ‘Mensen, die bij elkaar horen, zullen elkaar uiteindelijk altijd ontmoeten!’ Hoe dan ook. Wat er ook gezegd of geschreven wordt. Maar, je wordt wel een klein beetje ziek, als je de reactie op de website van Trouw op het interview met mevrouw Hut leest.

Het afgelopen weekend stond bijna meer in het teken van de moeder als van de zoon. Afgelopen vrijdagavond begon Dineke last van haar onderbuik te krijgen, waarop ik zaterdagmiddag de kraamafdeling van het ziekenhuis heb gebeld, vervolgens de verloskundige (die met de diagnose blaasontsteking kwam) en daarna de huisartsenpost. Zaterdagavond ben ik urine weg wezen bregen, om vervolgens een kuurtje mee naar huis te krijgen. Die sloeg zondag niet aan, de pijn bleef, en daarom zijn we op maandag opnieuw contact met een huisarts gaan zoeken, om vervolgens weer urine in te gaan leveren. Uiteindelijk is op maandagmiddag een huisarts wezen kijken, die een nieuwe kuur voorschreef en aangaf dat de eerste kuur in de helft van de gevallen geen soulaas biedt bij een blaasontsteking. Omdat Dineke geen borstvoeding geeft, werd terplekke een zwaardere kuur uitgeschreven, die Richard nog gauw even voor sluitingstijd van de apotheek is wezen halen, en die vandaag gelukkig goed aanslaat. Op aanraden van de vrouw van de dominee ben ik ook cranberry-sap wezen halen, dat schijnt ook goed te zijn voor de blaasfunctie, om het zo maar eens te noemen. Nu gaat het gelukkig met Dineke weer veel beter. Bij Henrianne had ze een borstonsteking, met flinke koorts, die ze nu gelukkig niet had. Wel pijn. De kleine slaapt ‘s nachts lekker door, met een onderbreking van één voeding, dus verder hebben we niet te klagen. Het is een model-baby, die idd wel een beetje donker van zich af kan kijken! Maar het is een mooie!

En met een mooi versierde beker vindt Nelisa een sapje, waarvan ze altijd aangeeft dat ze die niet lekker vindt, opeens reuze lekker!